از این گریه خبر داری؟ از این اشکی که لبریزه

از این که بودنت با من٬ برای من همه چیزه

از این بودن خبر داری؟ از این که رفتنت سخته

از این که دوستت بی تو٬ یه بیچاره س! یه بدبخته

دلم خوش بود که اینجایی! اگر چه راهمون دوره

من اینجا میشکنم بی تو! من اونم٬ انوکه مغروره

خبر داری بدون تو٬ واسه اشکم پناهی نیست

میخوای بی من بری؟ باشه! برو اینکه گناهی نیست

از این جا تا ته دنیا٬ به یادت قصه می سازم

برو اما به چشم من٬ نگو قصد سفر داری!

بدون تو نمی تونم! از این مردن خبر داری؟؟؟؟

وایسا دنیا

من هنوز عاشقم و اون ازم دل کنده!

 من تو گریه گیرم! اون به من می خنده

من هنوز موندم و اون رفته که تنها شه

از چشاش می خونم! سخته با من باشه

وقت رفتن برگشت! قلبشو پنهون کرد

توی گریه گفتم: بهترینم برگرد...!

نمی دونم چی شده! شاید از من سیره

شاید این ما بودن واسه اون تحقیره

میدونست بی چشماش بی خودم٬ دربه درم

گفت که دنیا میره! من باهاش همسفرم

وایسا دنیا که هنوز دلم اینجا گیره!

اونی که عشقم بود داره با تو میره

وایسا دنیا! تو نرو! رفتنت مرگ منه

من میدونم قلبم وقتی رفت نمی زنه...

یادت می یاد روزای دور خاطره های بی نشون

روزی که آسمون من ستاره ی نگاتو چید

دل منو سپرد به تو زنده شدن پیش شبا خاطره های عشق تو

گفتی که آسمون من می خواد از غصه بباره

ولی از بس گریه کرده طاقت گریه نداره

گفتی می خوای روزای من خورشید نشن عشق بشن

تو دشت لاله های عشق غم فراق رو نکشن

اما یه روز آسمونم نور ستاره هاشو بست

رفت تا بره به کهکشون اما نباشه بی نشون

گفتی روزای من و تو می رن پیش خاطره ها

منو ببخش نگو که او تنها گذاشت قلب مرا

یادت اومد که کی سپرد قلب منو به دست غم؟

اون که غم عشقمو دید رفت و به دادم نرسید

قصه ی عشقی که هنوز دلگیر و ترانه سوز

رو آسمونا بنویس نای پریدن دیگه نیس

تو چشای قاصدکا شوق رسیدن دیگه نیس

وقتی میای یاد تو رو حک می کنم توی شبام

تا اگه روزی نبودی نرم به پیش غصه هام...!!!

آدما از آدما زود سیر میشن

آدما از عشق هم دلگیر میشن

آما روی عشقشون پا میزارن

منو دیگه نمیخوای خوب میدونم

یادته اون عشق رسوا یادته!

اون همه دیوونگیها یادته

تو می گفتی که گناه مقدسه

آدما آی آدمای روزگار

دیگه از بگو مگو خسته شدم

همه ی حرفای تو یک بهونست

اون جهنمی که میگن این خونست

        ***گريه هايم عاشقانه***

          *** مي خورد بر سقف قلبم***

                           *** ياد ايام تو داشتن***

                           ***مي زند سيلي به صورت***

                                             *** باورت شايد نباشد***

                                                  ***مرده است قلبم ز دستت***

                                                                  *** فكر آنكه با تو بودم***

                                                                           *** با تو بودم شاد بودم***

                                                                                     ***توي دشت آن نگاهت***

                                                                                             *** گم شدن در خاطراتت***

گل من قسم به عشقت نه شب و نه روز دارم

به دو گونه ی لطیفت به دو چشم اشک ریزم

که به راه عاشقی ها ز بلا نمی گریزم

به تو ای فرشته ی من گل من ترانه ی من

که جدایی از تو باشد غم جاودانه ی من

چو تو در برم نباشی غم بی شمار دارم

تو بدان که با غم تو غم روزگار دارم....!!!!

دل اسیر آرزوهای محاله

غبار پشت شیشه می گه رفتی.....

ولی هنوز دلم باور نداره

حالا راه تو دوره

دل من چه صبوره.....

کاشکی بودی و می دیدی زندگیم چه سوت و کوره!!

آسمون از غم دوریت حالا روز و شب می باره

دیگه تو ذهن خیابون منو تنها جا می ذاره

خاطره مثل یه پیچک می پیچه رو تن خستم

دیگه حرفی که ندارم دل به خلوت تو بستم.....!

باران سلام.

امیدوارم حال تو

باشه همیشه روبه راه

شکر خدا من هم ندارم غصه ای

جز دوری از آن روی ماه

از راه دور

سوسن سلامت می کند

مریم دعاگوی شماست.

هان!راستی

پروانه اینجا پیش ماست

او هم دعا گوی شماست.

یادش بخیر!با آن صدای شرشرت

ما روزهایی داشتیم

یا راستش آن وقت ها

در قلب تو،ما نیز جایی داشتیم

باران من!

حالا که تابستان شده

ما منتظر،ما تشنه ایم

دیگر غم دوری بس است

باورکن!لبخند ما را تشنگی

از روی لب دزدیده است

اصلا بپرس در باغ ما

این چند روز آیا گلی خندیده است؟

باران من....!

این نامه را کوکب نوشت

از جانب گل های باغ

حتما بیا

دیگر خداحافظ، تمام

قربان تو

            گل های باغ

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه ........

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سال هاست که در گوش من آرام، آرام.......

خش خش گام تو تکرار کنان.......

می دهد آزارم ومن اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا؟؟؟؟

خانه ی کوچک ما سیب نداشت!!!

من خودم عاشق این شعرم. امیدوارم شماهام خوشتون بیاد